كردند ؟ همه را شيث ( ع ) وصىّ او متصرّف شد يا به عنوان تصدّق به اولاد او داد ؟ آيا تركه و عمارت و اثاث البيت حضرت نوح ( ع ) و ابراهيم ( ع ) و ايّوب و داود و سليمان و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و يوسف و موسى و هارون و ديگران را چه كردند ؟ آيا به محض وفات ايشان عليهم السّلام عيال و اطفال ايشان را از خانه بيرون مىكردند و يا نعش را بر زمين گذاشته ، اوّل مىرفتند اذن از وصىّ مىگرفتند ؟ و يا لباس خود را مىكندند ، همه بيرون مىرفتند ؟ و وصىّ چه كرد ؟ به ايشان نداد و صرف ديگران كرد يا از بابت تصدّق به ايشان واگذاشت ؟ آيا آن پيراهن كه حضرت يوسف از مصر به كنعان فرستاد كه در قرآن است ، از حضرت ابراهيم ( ع ) به عنوان ارث به يعقوب ( ع ) رسيده بود يا نحو ديگر بود ؟ و ايضا واجب بود كه خليفهء ايشان ( ع ) به ورّاث ايشان هيچ ندهد ، چنانچه ابو بكر نداد ، يا جايز بود به خود ايشان هم بدهد از بابت تصدّق و از بابت آن كه ايشان هم داخل در امّتند ؟ مىخواست ابو بكر هم يك چيزى از فدك به فاطمه ( ع ) و به اولاد او بدهد . و اگر بالفرض جايز نبود و ابو بكر و عمر و ديگران مرد محتاط و مرتاضى بودند ، خود گفت بايد صرف اسبان و اسلحه شود . مىبايست يك قدرى از فدك قربة الى اللّه به على ( ع ) بدهد . آيا بهتر از او مرد نامدار و سوار ميدان كارزار و شجاع كرّار غير فرّار در روزگار بود ؟ و اگر مىخواهى از اينها جواب بگوئى بيا تا اين محاكمه را پيش يهود و نصارى و ساير اهل كتاب ببريم كه ايشان از ما سلف بىخبر نيستند . و اگر مثل آن مىشوى كه خدا فرمود فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ 133 پس بيا بر آن كه دروغ گفت و افتراء به پيغمبر ( ص ) بست ، قربة الى اللّه لعنت كنيم چنانچه خدا فرمود فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ . 134 آيا امّ المؤمنين عايشه به وصيّت و اذن پيغمبر ( ص ) و از راه دوستى با على ( ع ) و اهل بيت ، در روز وفات حضرت امام حسن ( ع ) سوار شد و گفت آنچه گفت ؟ و در بصره با على ( ع ) جنگ نمود ؟ و اين از راه دين‌دارى و جهاد فى سبيل اللّه و طلب بهشت بود يا از راه عداوت و بىحيائى و نقض آيهء وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ 135 بود ؟ و يا طلب خون عثمان مىنمود با آن كه در زندگى عثمان مىگفت بكشيد اين شلّ يهودى را ؟ آيا راست مىگفت كه على دشمن عثمان و شريك خون او بود يا دروغ مىگفت ؟ به هر دو تقدير معلوم مىشود حالت او و عثمان . افّ بر اين طريقهء منحوسهء إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ 136 كه عالم را خراب كرده . واى بر اين شيوهء ميشومهء بَلْ نَتَّبِعُ ما وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا 137